Meritoros

Transakcje powiązane w JPK_V

Od 1 października 2020 roku podatnicy podatku VAT zobowiązani są do składania do Urzędu Skarbowego, zamiast deklaracji VAT-7/VAT-7K oraz pliku JPK, nowego pliku JPK_V. Zgodnie z nowymi przepisami podatnicy muszą przekazywać informację odnośnie sprzedawanych towarów i usług (GTU) oraz rodzajach transakcji „WEW”, „RO” lub „TP”. Więcej na temat nowego pliku JP_V oraz oznaczeń pisaliśmy TUTAJ.

Jednym z większych problemów dla podatników jest oznaczenie transakcji zrealizowanych między podmiotami powiązanymi („TP”). Zgodnie z ustawami o podatkach dochodowych, które zawierają bardzo obszerny katalog powiązań, za powiązane uważa się:

a) podmioty, z których jeden podmiot wywiera znaczący wpływ na co najmniej jeden inny podmiot, lub

b) podmioty, na które wywiera znaczący wpływ:

– ten sam lub inny podmiot lub

– małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia osoby fizycznej wywierającej znaczący wpływ na co najmniej jeden podmiot, lub

c) spółka niemająca osobowości prawnej i jej wspólnicy, lub

d) podatnik i jego zagraniczny zakład, a w przypadku podatkowej grupy kapitałowej – spółka kapitałowa wchodzącą w jej skład i jej zagraniczny zakład.

Poprzez wywieranie znaczącego wpływu rozumie się:

a) posiadanie bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 25%:

– udziałów w kapitale lub

– praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub

– udziałów lub praw do udziału w zyskach lub majątku lub ich ekspektatywy, w tym jednostek uczestnictwa i certyfikatów inwestycyjnych, lub

b) faktyczną zdolność osoby fizycznej do wpływania na podejmowanie kluczowych decyzji gospodarczych przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, lub

c) pozostawanie w związku małżeńskim albo występowanie pokrewieństwa lub powinowactwa do drugiego stopnia.

Warto przyjrzeć się także na rodzajom powiązań. W przypadku zagranicznego zakładu podatnika, względnie zagranicznego zakładu wchodzącego w skład podatkowej grupy kapitałowej, należy zwrócić uwagę na wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru i wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o charakterze nietransakcyjnym w relacji podatnik (spółka wchodząca w skład podatkowej grupy kapitałowej) i jego zagraniczny zakład. Oprócz tego może wystąpić import towarów z udziałem zagranicznego zakładu. Warunkiem koniecznym zastosowania oznaczenia „TP” jest to, aby w operacji brał udział zagraniczny zakład w znaczeniu podatku dochodowego.

W kwestii transakcji pomiędzy spółką niemającą osobowości prawnej, a jej wspólnikami należy zaznaczyć, że chodzi o przypadki, w których stronami czynności są spółka i wspólnik, a nie wspólnicy pomiędzy sobą. Takie transakcje także oznaczamy „TP”.

Następną przesłanką stosowania oznaczenia „TP” są powiązania kapitałowe, ale również te wynikające z posiadania prawa głosu w organach kontrolnych, stanowiących czy zarządczych. Dotyczy to nie tylko udziału w kapitale, ale również w organach danego podmiotu (np. pośredni udział w zarządzie spółki).

Co do faktycznego wpływu na podejmowanie decyzji przez inny podmiot należy stwierdzić, że w ten sposób powiązanie może być z osobą fizyczną lub z innym podmiotem, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadająca osobowości prawnej. Prawodawca nie przewiduje jednak takiego uzasadnienia dla powiązań osób fizycznych. Powiązania osób fizycznych mogą wywodzić się wyłącznie z małżeństwa, pokrewieństwa i powinowactwa do drugiego stopnia. Według zasad prawa rodzinnego relacje prawne powinowactwa nie ustają wraz z ustaniem małżeństwa (wyjątkiem jest jego unieważnienie). Pokrewieństwo i powinowactwo to:

a) pokrewieństwo pierwszego stopnia: rodzice, dzieci,

b) pokrewieństwo drugiego stopnia: dziadkowie, wnuki,

c) pokrewieństwo drugiego stopnia w linii bocznej (brak pierwszego stopnia): rodzeństwo,

d) powinowactwo pierwszego stopnia: teściowie, zięć, synowa,

e) powinowactwo drugiego stopnia w linii bocznej (brak pierwszego stopnia): szwagier, szwagierka, bratowa

Co więcej, oznaczenie „TP” dotyczy także podatników dokonujących zakupów od powiązanych podmiotów zagranicznych. W takiej sytuacji oznaczenie „TP” zamieszczane jest wyłącznie po stronie VAT należnego. Obowiązkiem stosowania znacznika „TP” nie została objęta sprzedaż, która dokumentowana jest w sposób zbiorczy, w szczególności wykazywana jest w ewidencji sprzedaży w raporcie fiskalnym „RO”. Gdyby jednak dla takiej sprzedaży została wystawiona faktura, wówczas ujmując ją w rejestrze VAT należnego, pomimo oznaczenia „FP”, podatnik musi także zbadać czy nie występują przesłanki do oznaczenia takiego wpisu jako „TP”.

Umowa o pracę oraz umowa zlecenie i dzieło

Przedsiębiorcy wraz ze wzrostem swojej działalności często zastanawiają się nad zatrudnieniem pracownika. W zależności od tego jakie będą jego obowiązki mogą zaproponować mu różne rodzaje umów. Przedsiębiorcy mają do wyboru wiele rodzajów umów, jednak najpopularniejsze to umowa o pracę, umowa zlecenie oraz umowa o dzieło.

Umowa o pracę to jedna z najczęściej wybieranych umów, jej aspekty prawne opierają się o Kodeks Pracy. Zgodnie z tą umową, pracownik ma prawo do: wynagrodzenia co najmniej minimalnego krajowego (w 2020 roku jest to kwota 2 600 zł brutto), wynagrodzenia chorobowego, płatnego urlopu, uregulowanego czasu pracy. Przy umowie o pracę określone są prawa i obowiązkami zarówno pracodawcy jak i pracownika. Przy zawarciu takiej umowy część składek ZUS, oprócz pracownika, pokrywa także pracodawca. Opłacanie przez pracodawcę składek ZUS to dodatkowy koszt utrzymania zatrudnionego. Poniżej zostały przedstawione wydatki pracodawcy związane z zatrudnieniem pracownika na podstawie umowy o pracę przy zatrudnieniu pracownika z wynagrodzeniem na poziomie 2 600 zł brutto.

Całkowity koszt pracodawcy = 3 132,48 zł

Wynagrodzenie brutto pracownika = 2 600 zł

Wynagrodzenie netto pracownika = 1.920,62 zł

W powyższych obliczeniach nie zostały uwzględnione składki PPK.

Umowy cywilnoprawne to tak zwane „umowy śmieciowe” i w odróżnieniu od umowy o pracę, regulowane są przez Kodeks Cywilny. Umowy te charakteryzują się niższymi kosztami pracodawcy, dużą swobodą przy wykonywaniu pracy oraz możliwością szybkiego rozwiązania umowy. W ramach umów cywilnoprawnych rozróżniamy między innymi umowę zlecenie oraz umowę o dzieło. Pierwsza z nich – umowa zlecenie – dotyczy wykonania określonej czynności za wynagrodzeniem ustalonym w umowie. Od 2017 roku obowiązuje również minimalne wynagrodzenie za godzinę pracy. W 2020 roku jest to 17 zł brutto. Umowy zlecenie podlegają również pod obowiązkowe składki ZUS – składki emerytalne, rentowe, wypadkowe, zdrowotne zarówno ze strony zleceniobiorcy, jak i zleceniodawcy oraz dobrowolną składkę chorobową zleceniobiorcy. Pracownik może być zwolniony z niektórych składek pod pewnymi warunkami, jak na przykład zatrudnienie zarówno na podstawie umowy o pracę oraz umowy zlecenie z innymi pracodawcami.  Poniżej zostały przedstawione wydatki pracodawcy związane z zatrudnieniem pracownika na podstawie umowy zlecenie przy zatrudnieniu pracownika z wynagrodzeniem na poziomie 2 600 zł brutto.

Całkowity koszt pracodawcy = 3 132,48 zł

Wynagrodzenie brutto pracownika = 2 600 zł

Wynagrodzenie netto pracownika = 1 910,62 zł (z ubezpieczeniem chorobowym) / 1 964,59 zł (bez dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego)

W powyższych obliczeniach nie zostały uwzględnione składki PPK, oraz założono, że jest to jedyny przychód pracownika.

Drugą omawianą umową jest umowa o dzieło, inaczej nazwana „umową rezultatu”. Przedmiotem umowy jest wykonanie określonego dzieła w zamian za wynagrodzenie ustalone w umowie. Przy umowie o dzieło nie ma określonego wynagrodzenia minimalnego oraz umowy o dzieło nie podlegają ubezpieczeniom ZUS. Takie umowy podlegają pod 20% lub 50% koszty uzyskania przychodu. Jeśli zleceniobiorca korzysta z praw autorskich to przysługują mu 50% koszty uzyskania przychodów. Poniżej zostały przedstawione wydatki pracodawcy związane z zatrudnieniem pracownika na podstawie umowy o dzieło przy zatrudnieniu pracownika z wynagrodzeniem na poziomie 2 600 zł brutto.

Przy 20% kosztach uzyskania przychodu:

Całkowity koszt pracodawcy = 2 600 zł

Wynagrodzenie brutto pracownika = 2 600 zł

Wynagrodzenie netto pracownika = 2 246,00 zł

Przy 50% kosztach uzyskania przychodu:

Całkowity koszt pracodawcy = 3 132,48 zł

Wynagrodzenie brutto pracownika = 2 600 zł

Wynagrodzenie netto pracownika = 2 379,00 zł

Pracodawca może wybrać również inne formy zatrudniania jak na przykład: wolontariat, praktykę zawodową lub staż. Coraz większą popularnością charakteryzuje się również samozatrudnienie. Samozatrudnienie oznacza założenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną i nawiązanie współpracy z zleceniobiorcą/pracodawcą. Taką współpracę reguluje Kodeks cywilny.

SLIM VAT

SLIM VAT to pakiet rozwiązań, które mają uprościć rozliczanie VAT, a wejdą w życie 1 stycznia 2021 roku. Uproszczenia te są odpowiedzią na oczekiwania przedsiębiorców zgłaszane do Ministerstwa Finansów. Pakiet ten ma na celu dostosowanie przepisów do warunków działania małych i średnich przedsiębiorstw. SLIM VAT ma działać w trzech obszarach: prostego fakturowania, jednolitego ustalania kursu walutowego dla VAT i podatku dochodowego, ułatwień dla eksporterów oraz korzyści finansowych.

Proste fakturowanie dotyczyć będzie faktur korygujących in-minus oraz in-plus. Zgodnie z programem SLIM VAT rezygnuje się z formalnego warunku uzyskania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej in-minus przez nabywcę towarów lub usług. Podatnik wystawiający fakturę korygującą in-minus będzie mógł obniżyć podstawę opodatkowania i VAT należny już w momencie wystawienia faktury korygującej pod warunkiem, że z posiadanej przez niego dokumentacji wynika, że uzgodnił z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki transakcji. W tym samym okresie nabywca będzie zobowiązany do odpowiedniej korekty podatku naliczonego, która wynika z uzgodnienia pomiędzy podatnikami. Faktury korygujące in-plus dotychczas były rozliczane na podstawie interpretacji i orzecznictwa, natomiast koncepcja SLIM VAT będzie dawała podatnikom pewność co do sposobu rozliczania faktur – rozliczenie będzie dokonywane na bieżąco w okresie wystawienia faktury korygującej (w związku z przyczynami zaistniałymi po dokonaniu sprzedaży).

W ramach programu SLIM VAT zwrócono także uwagę na eksporterów. Zgodnie z koncepcją, zostanie przedłużony termin wywozu towarów z 2 do 6 miesięcy przy zastosowaniu stawki 0% od zaksięgowania zaliczki w eksporcie towarów. Wydłużenie czasu na wywóz towarów do 6-ciu miesięcy od dnia otrzymania zaliczki ma za zadanie między innymi rozwiązanie problemu dostaw długoterminowych.

Program będzie także pozwalał na wybór zasady przeliczania podatku VAT w taki sposób, jak dla przeliczenia przychodu w podatku dochodowym. Rozwiązanie ma za zadanie zmniejszenie czasu na ustalanie kursu do walut dla jednej transakcji. Jako przykład Ministerstwo Finansów podało: „podatnik VAT świadczący usługę budowlaną B2B stosuje obecnie dwa różne kursy (dla VAT w dacie z dnia przed wystawieniem faktury, dla PIT/CIT w dacie z dnia przed wykonaniem usługi). Po zmianie przepisów będzie mógł ustalić jeden wspólny kurs walut do rozliczenia transakcji w VAT i PIT/CIT.”

Wśród korzyści finansowych podaje się:

-wydłużenie terminu do odliczenia VAT do czterech miesięcy

Wydłużenie terminu odliczenia VAT ma na celu wyeliminowanie częstych korekt deklaracji VAT (później JPK_V). Zgodnie z udogodnieniem podatnik będzie miał prawo do odliczenia VATu o jeden miesiąc dłużej niż dotychczas.

-odliczanie VATu z faktur za nabycie usług noclegowych w celu ich odsprzedaży

Rozwiązanie to umożliwi odliczenie VATu z faktury za usługi noclegowe nabyte na rzecz swojego klienta biznesowego. Zmiana ta oznacza likwidację zakazu odliczenia dla podatników nabywających takie usługi w celu ich odsprzedaży.

-zwiększenie limitu na prezenty o małej wartości

Podnoszone zostaną limity jednorazowych prezentów o małej wartości z 10 zł do 20 zł.

Źródło: www.gov.pl

Objaśnienia podatkowe dotyczące uznania paragonów fiskalnych za faktury uproszczone

Od 1 stycznia 2020 roku obowiązują nowe przepisy dotyczące wystawiania faktur do paragonów fiskalnych. Jeżeli sprzedaż została zarejestrowana na kasie fiskalnej i została potwierdzona paragonem, fakturę wystawia się wyłącznie, jeśli na paragonie widnieje NIP nabywcy. Klient jeszcze przed wydrukowaniem paragonu zobowiązany jest podać NIP, jeśli chce zaliczyć wydatek do kosztów swojej działalności.

Jeśli osoba chce dokonać zakupu i zaliczyć go do kosztów podatkowych swojej firmy musi:

-przy paragonie do kwoty 450 zł brutto (odpowiednik 100 euro) – podać swój NIP jeszcze przed wydrukowaniem paragonu. Otrzymany paragon z NIP jest fakturą uproszczoną, którą traktuje się jak zwykłą fakturą VAT,

-jeśli paragon opiewa na kwotę wyższą niż 450 zł brutto (odpowiednik 100 euro) – podać swój NIP jeszcze przed wydrukowaniem paragonu. Na podstawie tego paragonu podatnik może wystąpić o wystawienie faktury VAT.

W przypadku gdy klient nie poda swojego numeru NIP jeszcze przed wydrukowaniem paragonu, traktowany jest jak zwykły konsument – a nie osoba prowadząca działalność. Osoba taka będzie mogła prosić o wystawienie faktury VAT do paragonu, jednak faktura ta nie będzie mogła stanowić kosztu podatkowego w ramach działalności. Więcej na temat kosztów niepodatkowych możecie przeczytać TUTAJ.

W dniu 16 października 2020 roku opublikowane zostały objaśnienia podatkowe dotyczące uznania paragonów fiskalnych za faktury uproszczone. Zgodnie z objaśnieniem „w przypadku dokumentowania sprzedaży na kwotę nieprzekraczającą 450 zł (lub 100 euro) paragonem fiskalnym zawierającym numer NIP nabywcy, który stanowi w istocie fakturę uproszczoną, nie wystawia się z tytułu tej sprzedaży dla nabywcy kolejnej faktury. W takim przypadku sprzedawca musi odmówić kupującemu wystawienia faktury standardowej. Jedna sprzedaż nie może bowiem być dokumentowana dwoma fakturami (fakturą uproszczoną – paragonem z NIP, oraz fakturą standardową).”

Wiele problemów rodzi także numer faktury uproszczonej. Wielu przedsiębiorców i księgowych myli numery, które umieszczone są na paragonie fiskalnym, zaliczanym jako faktura uproszczona. Zgodnie z objaśnieniami „w przypadku paragonów fiskalnych, to numer paragonu fiskalnego jest numerem, który w sposób jednoznaczny identyfikuje paragon z NIP do kwoty 450 zł jako fakturę uproszczoną. Numer paragonu fiskalnego jest kolejnym elementem paragonu umieszczonym po łącznej wartości sprzedaży brutto, przed numerem kasy i oznaczeniem kasjera”.

Nierzadko zdarza się także, że paragony fiskalne z NIP zawierają błędy. Jeżeli korekta dotyczy niezamierzonej pomyłki w zakresie wprowadzonego NIP (błędy typu brak jednej cyfry lub przestawienie cyfr, korekta nie dotyczy całkowitego braku NIP nabywcy na paragonie) wtedy w zależności od tego, czy faktura opiera na kwotę do 450 zł lub powyżej tej kwoty, ustawodawca w objaśnieniach przewiduje dwie formy korekt: „faktura do paragonu fiskalnego na kwotę powyżej 450 zł zawierającego numer NIP z błędem powinna być wystawiona z takim samym błędnym numerem NIP i następnie do tej faktury może być wystawiona przez odbiorcę faktury nota korygującą z prawidłowym numerem NIP lub przez wystawcę faktury faktura korygująca z prawidłowym numerem NIP. W przypadku paragonu fiskalnego do kwoty 450 zł zawierającego numer NIP nabywcy z błędem, może być wystawiona przez nabywcę (odbiorcę faktury) nota korygująca z prawidłowym numerem NIP lub przez podatnika faktura korygująca z prawidłowym numerem NIP.”

W objaśnieniach zostały także wyjaśnione kwestie korekt paragonów fiskalnych zaliczanych jako faktury uproszczone. Zgodnie z objaśnieniem „faktury korygujące do paragonów fiskalnych uznanych za faktury uproszczone wystawiane są poza systemem ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. W celu wypełnienie obowiązku podawania danych zawartych w fakturze, której dotyczy faktura korygująca w zakresie kolejnego numeru nadanego w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę należy wprowadzić na fakturze korygującej numer paragonu fiskalnego oraz numer unikatowy kasy rejestrującej, z której ten paragon został wystawiony.”

Należy także wspomnieć, że na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, ustawodawca nie daje możliwości wystawienia faktur zbiorczych do paragonów fiskalnych stanowiących faktury uproszczone. Paragony te są uznawane jako faktury, stąd brak możliwości wystawienia faktury zbiorczej do faktur. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami faktura zbiorcza może dokumentować sprzedaż towarów lub usług z danego miesiąca (lub innego okresu rozliczeniowego), nie może jednak dokumentować sprzedaży już wcześniej zafakturowanej.

Źródło: https://www.gov.pl/

Samochód osobowy w działalności gospodarczej

Mimo, że przepisy odnośnie zaliczania wydatków dotyczących użytkowania samochodów osobowych w kosztach uzyskania przychodów zmieniły się już jakiś czas temu, to wciąż rodzą one wiele wątpliwości. Podatek VAT odliczamy według stawek 50% lub 100%, natomiast w ramach podatku PIT w koszty możemy zaliczyć 20%, 75% lub 100% wydatków.

Podatek VAT można odliczyć według stawki 50% lub 100%.

Jeśli samochód osobowy używany jest wyłącznie w ramach działalności gospodarczej, podatnik może odliczać 100% kwoty VATu z faktur zakupowych dotyczących użytkowania i eksploatacji samochodu. Żeby jednak móc skorzystać z tego prawa, podatnik musi:

-założyć i stale prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu,

– zgłosić samochód do urzędu skarbowego na druku VAT-26,

-jeżeli samochód będzie wykorzystywany również przez inne osoby w firmie (pracowników), musi sporządzić regulamin zasad użytkowania pojazdu.

W przypadku, gdy samochód osobowy jest wykorzystywany zarówno w firmie, jak i na użytek prywatny, czyli sposób mieszany, podatnik może odliczyć jedynie 50% naliczonego podatku VAT od faktur zakupowych dotyczących jego użytkowania i eksploatacji. Aby skorzystać z tej możliwości, nie trzeba spełniać dodatkowych warunków. VAT można odliczyć na podstawie prawidłowo wystawionych faktur VAT. Podatek VAT, który nie został odliczony będzie rozpatrywany w ramach kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym.

W przypadku obliczania podatku PIT możemy skorzystać z trzech rodzajów odliczeń w kosztach -100%, 75% oraz 20%.

Jeśli podatnik wprowadził samochód osobowy jako środek trwały do firmy lub użytkuje samochód na podstawie leasingu, najmu lub dzierżawy ma możliwość skorzystania z zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących eksploatacji samochodu w 100% lub w 75%.

Jeśli podatnik użytkuje samochód jedynie w ramach działalności gospodarczej, wtedy przysługuje mu 100% odliczenia kwoty netto w koszty oraz 100% odliczenia podatku VAT, po spełnieniu warunków określonych powyżej. Co oznacza, że podatnik otrzymując fakturę na 246 zł brutto za paliwo, może odliczyć od VATu należnego 46 zł VATu naliczonego oraz zaliczyć 200 zł w koszty podatkowe firmy.

Podatnik, który użytkuje samochód w sposób mieszany tj. zarówno do działalności, jak i prywatnie, nie musi spełniać dodatkowych warunków, natomiast może zaliczyć jedynie 75% kwoty netto oraz 75% nieodliczonego VATu z faktury zakupowej do kosztów uzyskania przychodów oraz odliczyć od VATu należnego 50% kwoty VATu z faktury zakupowej. Obrazując na przykładzie – podatnik otrzymując fakturę na 246 zł brutto za paliwo, może odliczyć od VATu należnego 23 zł VATu naliczonego oraz zaliczyć w koszty podatkowe firmy 150 zł (75%*200 zł (kwota netto z faktury)) oraz 17,25 zł (75% * 23 zł (nieodliczony VAT z faktury)).   

Jeśli podatnik użytkuje swój prywatny samochód w ramach działalności gospodarczej, lecz nie wprowadził go do ewidencji środków trwałych może zaliczyć do kosztów podatkowych jedynie 20% wydatków związanych z samochodem (20% kwoty netto z faktury oraz 20% nieodliczonego VATu) oraz odliczyć 50% VATu od VATu należnego. Analogicznie do powyższych przykładów, w tym wypadku wyglądałoby to następująco – podatnik otrzymując fakturę na 246 zł brutto za paliwo, może odliczyć od VATu należnego 23 zł VATu naliczonego oraz zaliczyć w koszty podatkowe firmy 40 zł (20%*200 zł (kwota netto z faktury)) oraz 4,6 zł (20% * 23 zł (nieodliczony VAT z faktury)).

Tarcza Branżowa (Tarcza Antykryzysowa 5.0)

15 października 2020 wejdzie w życie ustawa z dnia 17 września 2020 roku o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, czyli tak zwana Tarcza 5.0. Zgodnie z tą ustawą przedsiębiorcy z niektórych branż będą mogli skorzystać z rozwiązań mających wspomóc ich w czasie panującej pandemii. Wnioski będzie można składać od 15 października.

Tarcza Branżowa wprowadza trzy formy wsparcia dla przedsiębiorców z niektórych branż:

–świadczenia postojowe,

–dodatkowe świadczenia postojowe,

–zwolnienie z opłacania składek ZUS za lipiec, sierpień oraz wrzesień.

Prawo doświadczenia postojowego uzyskali przedsiębiorcy, którzy prowadzą przeważającą działalność jako agenci i przewodnicy turystyczni (kody PKD 79.11.A, 79.90.A).

W przypadku agentów turystycznych (kod 79.11.A) świadczenie postojowe będzie można uzyskać, jeśli:

-podatnik rozpocznie prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej przed 1 kwietnia 2020 roku,

-podatnik odnotował przestój w prowadzeniu tej działalności gospodarczej w następstwie wystąpienia COVID-19,

– podatnik nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu, chyba że podlega ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej,

– zamieszkuje na terytorium RP, ma obywatelstwo RP, Państwa Członkowskiego UE, Państwa Członkowskiego EFTA, Konfederacji Szwajcarskiej lub jest cudzoziemcem legalnie przebywającymi na terytorium RP.

W przypadku przewodników turystycznych (kod 79.90.A) świadczenie postojowe będzie można uzyskać, jeśli:

-podatnik odnotował przestój w prowadzeniu działalności gospodarczej w następstwie wystąpienia COVID-19,

– zawieszono prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej po dniu 31 sierpnia 2019 r.,

-działalność ma charakter sezonowy i w 2019 r. była wykonywana przez okres nie dłuższy nie 9 miesięcy,

-podatnik zamieszkuje na terytorium RP, mają obywatelstwo RP, Państwa Członkowskiego UE, Państwa Członkowskiego EFTA, Konfederacji Szwajcarskiej lub są cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium RP.

Świadczenie, jakie przedsiębiorcy mogą uzyskać to 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego w 2020 r. nie więcej niż trzykrotnie. Jeżeli świadczenie zostało już wcześniej trzykrotnie wypłacone to nie przysługuje ono ponownie.

Z dodatkowego świadczenia postojowego będą mogli skorzystać przedsiębiorcy, których przeważającym rodzajem prowadzonej działalności jest transport turystyczny, wystawianie i występowanie w przedstawieniach teatralnych, operowych, baletowych, cyrkowych, prowadzenie pokojów zagadek, domów strachu, dyskotek, salonów gier elektronicznych, plaż oraz jarmarków (kody PKD działalności to: 49.39.Z, 77.39.Z, 90.01.Z, 90.02.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z). Aby skorzystać z dodatkowego świadczenia postojowego, podatnicy muszą wykazać, że:

-uzyskali przychód z tej działalności w miesiącu kalendarzowym poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r.,

-wcześniej skorzystali ze świadczenia postojowego (otrzymali co najmniej jedno świadczenie).

Dodatkowe świadczenie postojowe przysługuje w takiej samej wysokości co wcześniej wypłacone świadczenie i przysługuje nie więcej niż trzykrotnie.

Zwolnienie z opłacania składek ZUS (należne składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych) za lipiec, sierpień oraz wrzesień 2020 przysługuje płatnikom składek, których na dzień złożenia wniosku przeważający rodzaj prowadzonej działalności to działalności oznaczone kodami PKD: 49.39.Z, 55.10.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.90.A, 82.30.Z, 90.01.Z, 90.02.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z. Są to na przykład działalności takie jak hotele i podobne obiekty zakwaterowania, działalność związana z organizacją targów, wystaw i kongresów oraz działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych. Z tego rozwiązania mogą skorzystać podatnicy, którzy:

-wykażą, że przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, za który składany jest wniosek o zwolnienie z opłacania składek był niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r.,

-złożą deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne za miesiące wskazane we wniosku najpóźniej do 31 października 2020 r.,

-złożą wniosek o zwolnienie z opłacania należnych składek nie później niż do 30 listopada 2020 r.,

-byli zgłoszeni jako płatnicy składek przed 30 czerwca 2020 r.

Zwolnienie to będzie przysługiwało niezależnie od tego czy składki zostały opłacone.

Źródło: https://www.zus.pl

Formy opodatkowania działalności gospodarczej

Każda osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zobowiązana jest do opodatkowania swoich dochodów (przychodów) podatkiem dochodowym (PIT). W zależności między innymi od tego, czym podatnik się zajmuje, gdzie prowadzi działalność gospodarczą oraz jakie są jego przychody może wybrać formę opodatkowania.

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą mogą wybrać jedną z czterech form opodatkowania:

-kartę podatkową,

-ryczałt od przychodów ewidencjonowanych,

-opodatkowanie na zasadach ogólnych,

-opodatkowanie podatkiem liniowym.

Karta podatkowa to najprostszy sposób opodatkowania. Przy karcie podatkowej miesięczny podatek jest ustalany odgórnie przez naczelnika urzędu skarbowego. Wysokość podatku uzależniona jest między innymi od rodzaju i zakresu działalności, ilości mieszkańców w miejscowości, w której prowadzona jest działalność oraz ilości zatrudnionych osób. Podatek ten, wraz z nowym rokiem może ulec zmianie, natomiast o takich zmianach poinformuje podatnika naczelnik urzędu skarbowego. Działalności, które mogą zostać opodatkowane kartą podatkową to na przykład: usługi ślusarskie, usługi zegarmistrzowskie, usługi kosmetyczne, handel detaliczny żywnością.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych to podatek, który obliczany jest jako stawka od uzyskanego przychodu. Opodatkowanie takie mogą wybrać podatnicy, którzy dopiero rozpoczynają prowadzenie działalności, a także podatnicy, którzy już prowadzą działalność gospodarczą i ich przychody w poprzednim roku nie przekroczyły równowartości 250 000 euro (zgodnie z kursem euro ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy). Stawki ryczałtu to 20% (przychody z zakresu wykonywania wolnych zawodów), 17% (m.in. usługi parkingowe, najmu, dzierżawy), 12,5% (przychody z tytułu umowy najmu, jeżeli roczne dochody z najmu przekraczają 100 000 zł), 8,5% (m.in. przychody z działalności gastronomicznej), 5,5% (m.in. roboty budowlane, sprzedaż znaczków), 3% (m.in. działalności usługowe w zakresie handlu), 2% (m.in. sprzedaż przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych). Stawki podatku uzależnione są od rodzaju działalności, przy czym niektóre rodzaje działalności, jak na przykład apteki, mimo nieprzekroczenia limitu przychodu nie mogą skorzystać z tej formy opodatkowania.

Zasady ogólne (skala podatkowa) to najpopularniejszy sposób rozliczania działalności gospodarczej polegający na opodatkowaniu dochodu (przychody minus koszty) i progresywnej stawce podatku dochodowego. Stawka podatku to 17% do kwoty dochodu 85 528 zł i kolejno 32% od nadwyżki nad kwotą 85 528 zł. Przy takim rozliczeniu podatnik może skorzystać z wielu ulg, jak na przykład z ulgi prorodzinnej, na Internet lub termomodernizacyjnej. Wybierając skalę podatkową można skorzystać także ze wspólnego rozliczenia z małżonkiem w deklaracji rocznej. Ważną informacją jest również to, że przy tej formie opodatkowania nie ma ograniczenia co do rodzaju prowadzonej działalności.

Podatek liniowy to forma opodatkowania polegająca na opodatkowaniu całości dochodów jedną stawką – 19%. Przy tej formie opodatkowania podatnik nie może skorzystać z większości ulg podatkowych ani rozliczać się z małżonkiem.

ESTOŃSKI CIT

Obecnie w Polsce obowiązują dwie stawki podatku CIT (podatku dochodowego od osób prawnych) – 19% lub 9%. Niższą stawkę podatku CIT mogą stosować podatnicy, którzy rozpoczynają działalność, jeśli ich przychody w roku podatkowym, w którym stosują niższą stawkę, nie przekroczyły w złotówkach równowartości 1,2 mln euro oraz podatnicy, którzy kontynuują działalność i spełniają dwa kryteria przychodowe:

-ich przychody w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyły w złotówkach równowartości 2 mln euro oraz

-ich przychody w roku podatkowym, w którym stosują niższą stawkę, nie przekroczyły w złotówkach równowartości 1,2 mln euro.

9% CIT dotyczy wyłącznie przychodów, które pochodzą z innych źródeł niż z zyski kapitałowe. Od 2021 roku w Polsce obowiązywać ma nowa forma opodatkowania – Estoński CIT.

Estoński CIT polega na braku opodatkowania przychodów (dochodów) spółek tak długo, aż pozostają one w działalności. W związku z brakiem obowiązku opodatkowania nie ma także między innymi konieczności składania deklaracji podatkowych. Podatnicy będą płacić podatek jedynie w momencie wypłaty zysku. Opodatkowaniu nie będzie podlegał dochód, a jedynie dystrybucja zysku (określonego na podstawie prawa bilansowego) oraz wypłaty równoważne takiej dystrybucji.

Tak jak wcześniej zostało wspomniane, stawki CIT to odpowiednio 19% lub 9%. PIT dla wypłaty dywidend wynosi natomiast 19%. W rezultacie łączna stawka podatkowa wynosi odpowiednio 34,39% (CIT 19%) oraz 26,29% (CIT 9%). Po wprowadzeniu systemu estońskiego stawka PIT związana z wypłatą dywidendy pozostaje niezmieniona, czyli 19%. Stawka CIT natomiast ulegnie zmianie. W przypadku opodatkowania stawką CIT, nominalna, podstawowa stawka wyniesie 25%, a obniżona 20%. Natomiast w przypadku małego podatnika (oraz rozpoczynającego działalność) stawka nominalna CIT wyniesie 15%, a obniżona 10%. Obniżona stawka podatku będzie dotyczyła tych podatników, którzy dokonają znacznych nakładów inwestycyjnych. Co więcej, przewidziano także mechanizm odliczenia części podatku CIT zapłaconego przez spółkę od płaconego przez wspólnika podatku od dywidendy. Minusem takiego opodatkowania będzie między innymi to, że nie będzie można skorzystać z ulg podatkowych jak na przykład ulgi badawczo-rozwojowej czy odliczenia strat z lat poprzednich. Z Estońskiego CIT będzie można korzystać przez 4 lata.

Rozwiązanie to skierowane jest do małych i średnich spółek kapitałowych (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne), których przychody za ostatni rok nie przekraczają 50 milionów złotych oraz jednocześnie spółek, których udziałowcami są wyłącznie osoby fizyczne. Aby spółka mogła skorzystać z Estońskiego CIT należy także spełnić jednocześnie wszystkie poniższe warunki:

-nieposiadanie udziałów w innych podmiotach,

-zatrudnianie co najmniej 3 pracowników – oprócz udziałowców,

-przychody pasywne nie mogą przewyższać przychodów z działalności operacyjnej,

-wykazywanie nakładów inwestycyjnych.

Na stronie Ministerstwa Finansów można wykonać test, w którym łatwo sprawdzić, czy podatnik może skorzystać z estońskiego rozwiązania. Poniżej przedstawiamy link do testu:

https://www.podatki.gov.pl/cit/estonski-cit/

Estoński CIT ma zarówno wiele zalet, jak i wad. Warto jednak pamiętać, że powyższe rozwiązanie jest jedynie projektem i w toku prac nad nim niektóre kryteria oraz warunki mogą ulec zmianie.

Aktualizacja z dnia 29.09.2020

Po konsultacjach, zmieniły się zasady dotyczące Estońskiego CIT. Zmiany, to:

-rozwiązanie skierowane jest do małych i średnich spółek kapitałowych (z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnych). Podstawowe kryterium dotyczy przychodów spółki, które nie mogą przekraczać 100 mln zł. Uprzednio próg wynosił 50 mln zł, a więc po przeprowadzonych konsultacjach został on podniesiony dwukrotnie,

-złagodzono warunek dotyczący zatrudnienia co najmniej 3 pracowników (innych niż udziałowiec/akcjonariusz) na podstawie umowy o pracę. Spółka może nadal korzystać z preferencyjnego opodatkowania, jeśli ponosi wydatki na wynagrodzenia z tytułu innych umów cywilnoprawnych (w określonej kwocie). Mały podatnik może w pierwszym roku opodatkowania zatrudniać jedną osobę, zamiast trzech,

-utrzymano łagodniejsze warunki wejścia dla podatników rozpoczynających działalność,

-po zmianach podatnik może złożyć informację o rezygnacji z opodatkowania Estońskim CIT w deklaracji składanej za ostatni rok podatkowy, w którym podatnik stosował to opodatkowanie,

-podatnik opodatkowany Estońskim CIT będzie mógł wstecznie rozliczyć straty podatkowe poniesione przed przystąpieniem do Estońskiego CIT,

-wprowadzona zostanie premia dla pionierów, czyli brak warunku inwestycyjnego dla pierwszego dwuletniego okresu.

Ogłoszono także, że z Estońskiego CIT będzie można korzystać już od początku 2021 roku. Należy jednak wciąż pamiętać, że powyższe rozwiązanie jest jedynie projektem i w dalszym toku prac nad nim niektóre kryteria oraz warunki mogą ulec zmianie.

Źródło: https://www.podatki.gov.pl/ ; https://www.gov.pl/web/finanse

Nowy plik JPK_V już od 1 października 2020 r.

Nowy plik JPK_V już od 1 października 2020 r.

Podatnicy, którzy są zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT zobowiązani są do składania deklaracji VAT-7/VAT-7K oraz pliku JPK. Od 1 października 2020 roku obowiązek ten zostanie zniesiony na rzecz składania nowego pliku JPK_V7M/JPK_V7K.

Nowy plik JPK_V7M/JPK_V7K wchodzi w życie 1 października 2020 roku, co oznacza, że po raz pierwszy plik zostanie złożony do 25 listopada 2020 roku za miesiąc poprzedni. Będzie się on składał z części deklaracyjnej, odpowiadającej dotychczasowej deklaracji VAT-7/VAT-7K oraz części ewidencyjnej, odpowiadającej dotychczasowemu plikowi JPK. Plik JPK_V7M będzie obowiązywał podatników, którzy dotychczas składali deklarację VAT-7, natomiast plik JPK_VK podatków, którzy dotychczas składali VAT-7K.

Dane, które będą wykazywane w części deklaracyjnej nowego pliku JPK_VM/JPK_VK nie będą znacząco odbiegały od danych, które były zawierane w dotychczasowych deklaracjach VAT-7 i VAT-7K, natomiast część ewidencyjna będzie zawierała dodatkowo nowe informacje, w tym między innymi oznaczenie grup towarów i usług – GTU. Oznaczenie GTU będzie obowiązywało jedynie przy wystawianych fakturach sprzedaży i będzie dotyczyło tylko niektórych towarów i usług. Jeśli podatnik nie sprzedaje niżej wymienionych towarów i usług, a także nie dotyczą go oznaczenia literowe, także przedstawione poniżej, wtedy odpowiednie pole w pliku JPK_VM/JPK_VK pozostaje puste. Zakres numeracji GTU to liczby od 01 do 10 oznaczające sprzedaż towarów, natomiast od 11 do 13 sprzedaż usług. Oznaczenia GTU nie trzeba zamieszczać na wystawianej fakturze, a jedynie przekazać w pliku JPK_VM/JPK_VK.

Poniżej tabela, przedstawiająca oznaczenia GTU:

Oprócz oznaczenia GTU w części ewidencyjnej nowego JPK_VM/JPK_VK będą także oznaczenia literowe dotyczące głównie sprzedawanych towarów i usług. Podobnie jak w przypadku numeracji GTU, oznaczeń literowych również nie trzeba umieszczać na wystawianych fakturach.

Poniżej tabela przedstawiająca oznaczenia literowe:

Co więcej, także niektóre faktury zakupowe będą musiały zawierać oznaczenie literowe w JPK_VM/JPK_VK, jak zostało to przedstawione w poniższej tabeli. Tych oznaczeń również nie trzeba umieszczać na fakturach, natomiast muszą zostać przekazane w nowym pliku JPK_VM/JPK_VK.

Ponad to, obowiązkowi oznaczeń podlegają także niektóre dowody zakupu oraz sprzedaży. Poniżej zostały zaprezentowane dokumenty, które podlegają pod te oznaczenia:

Poza wycofaniem deklaracji VAT-7, VAT-7K oraz pliku JPK także załącznik VAT-ZD zostanie usunięty. Pozycja odpowiadająca odliczeniu ulgi na złe długi wykazywana w załączniku VAT-ZD będzie odpowiednio zawarta w nowo wprowadzonym pliku JPK_VM/JPK_VK. Pozostałe deklaracje podatkowe w tym między innymi VAT-8, VAT-9M, VAT-10, VAT-11, VAT-26, VAT-UE, VAT-UEK, VAT-R, VAT-Z oraz VIN-R i VIU-R, a także VIN-D i VIU-D będą obowiązywały na dotychczasowych zasadach i podatnicy wciąż są zobowiązani do ich składania.

Pomimo braku obowiązku umieszczania oznaczeń na fakturach, umieszczenie ich na pewno będzie dużym ułatwieniem, nie tylko dla księgowych sporządzających deklaracje JPK_VM/JPK_VK, ale także dla kontrahentów, którzy również są zobowiązani przekazywać oznaczenia literowe co do niektórych faktur zakupowych. Warto także zwrócić uwagę, że brak przekazania danych GTU i literowych lub ich błędne przekazanie może skutkować karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy błąd.

Koszty eksploatacji mieszkania w związku z pandemią COVID-19

KOSZTY EKSPLOATACJI MIESZKANIA W ZWIĄZKU Z PANDEMIĄ COVID-19

Do niedawna, aby ująć w kosztach podatkowych koszty eksploatacji mieszkania takie jak czynsz administracyjny czy koszty energii należało fizycznie wydzielić pomieszczenie, które służyłoby do prowadzenia działalności. Odliczeniu ulegały wtedy jedynie koszty, które były wyznaczone proporcjonalnie do procentowej wielkości tego pomieszczenia w całej nieruchomości.

W związku z obecnie panującą pandemią w ostatnim czasie pojawiło się kilka pozytywnych informacji dotyczących ujęcia kosztów eksploatacji mieszkania w kosztach podatkowych. W niektórych przypadkach nie trzeba już wydzielać pomieszczenia do prowadzenia działalności gospodarczej. Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej stwierdza, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wymienia w kosztach niepodatkowych kosztów uzyskania przychodów wydatków podatnika poniesionych na eksploatację mieszkania, w którym oprócz zamieszkiwania prowadzi działalność gospodarczą. Z powyższego można wnioskować, że do kosztów podatkowych można zaliczać koszty nie tylko bezpośrednio związane z działalnością gospodarczą, ale także koszty pośrednie. Organy podatkowe potwierdzają, że w kosztach można ująć koszty dotyczące remontu, wymianę mebli (komplet wypoczynkowy ze stolikiem kawowym) oraz urządzeń (laptop, ekspres do kawy) jeśli są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Co więcej, w kosztach odliczyć można także koszty czynszu, energii elektrycznej, wody, ogrzewania, jak również niektórych sprzętów, mebli oraz urządzeń znajdujących się w lokalu (takich jak: zmywarka, ekspres do kawy, biurko, komputer, fotel, półki na dokumenty, WC). Jedna z najnowszych interpretacji skarbówki pozwala także na rozliczenie w kosztach podatkowych kosztów związanych z wywozem śmieci, centralnym ogrzewaniem, eksploatacją budynku i energią elektryczną w części w jakiej mieszkanie przeznaczone jest na działalność.

Warto jednak pamiętać, że każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien być rozpatrywany indywidualnie. Jeśli podatnik ma wątpliwości co do związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania, zawsze może wnioskować o indywidualną interpretację podatkową.

Aby dany wydatek można było uznać za koszt podatkowy muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

-wydatek został poniesiony przez podatnika,

-poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;

-pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

-jest rzeczywisty tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

-został właściwie udokumentowany.