Meritoros

Danina solidarnościowa

Danina solidarnościowa to świadczenie publiczno-prawne, które obowiązuje od 1 stycznia 2019 roku i podlegają jej dochody uzyskane od tego dnia. Dotyczy ona osób, których dochód, po uwzględnieniu odliczeń, przekroczy 1 000 000 zł.

Obowiązkiem zapłaty daniny solidarnościowej objęte są osoby fizyczne, które uzyskały dochód:

-podlegający opodatkowaniu według skali podatkowej, od których podatek rozlicza się na zeznaniach rocznych PIT-40A, PIT-36 lub PIT-37,

-z niektórych zysków kapitałowych (np. odpłatne zbycie papierów wartościowych), od których podatek rozlicza się na zeznaniu rocznym PIT-38,

-z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz działów specjalnych produkcji rolnej, od których podatek rozlicza się na zeznaniu rocznym PIT-36L,

-z zagranicznej jednostki kontrolowanej, od których oblicza się 19% podatek w rocznym zeznaniu PIT-CFC.

Obowiązek uiszczenia daniny solidarnościowej powstaje, gdy suma dochodów (pomniejszonych o odliczenia), wymienionych powyżej, przekroczy 1 000 000 zł. Podstawą daniny solidarnościowej jest jednak jedynie nadwyżka nad wcześniej wymienioną kwotą. Danina wynosi 4% podstawy jej obliczenia. Podstawę zaokrągla się do pełnych złotych, przy czym końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki wynoszące 50 groszy i więcej podwyższa się do pełnych złotych.

Termin zapłaty daniny solidarnościowej i złożenia deklaracji o jej wysokości (DSF-1) to 30 kwietnia roku kalendarzowego. Deklaracje składa się w urzędzie skarbowym, pod który podlega podatnik. Od 15.04.2021 roku danina solidarnościowa płatna jest na mikrorachunek podatkowy.

Należy także zwrócić uwagę, że danina solidarnościowa dotyczy każdej osoby fizycznej odrębnie, niezależnie od tego czy rozlicza się sama czy na wspólnej deklaracji z małżonkiem. Jeśli jeden z małżonków wykazał dochód (po odliczeniach) w wysokości przekraczającej 1 000 000 zł, a drugi w wysokości mniejszej niż 1 000 000 zł, to tylko jeden z małżonków zobowiązany jest do uiszczenia daniny solidarnościowej. Dochody małżonków nie łączą się, ani nie dzielą na pół, nawet jeśli rozliczaja się wspólnie.

Wymiar urlopu wypoczynkowego

Urlop wypoczynkowy to jedno z najważniejszych praw, jakie przysługują pracownikom. Prawo to wynika z kodeksu pracy i zgodnie z artykułem 152 kodeksu oznacza, że pracownik ma prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Co więcej, pracownik nie może zrzec się prawa do takiego urlopu.

W zależności od stażu pracy, pracownicy mają do wykorzystania:

–20 dni urlopu wypoczynkowego – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat,

–26 dni urlopu wypoczynkowego – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.

Staż pracy liczony na podstawie przepracowanych lat, przy czym do stażu wlicza się także określony czas, na podstawie ukończenia:

–zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej – przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,

–średniej szkoły zawodowej – przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 5 lat,

–średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół zawodowych – 5 lat,

–średniej szkoły ogólnokształcącej – 4 lata,

–szkoły policealnej – 6 lat,

–szkoły wyższej – 8 lat.

Powyższe lata nie podlegają jednak sumowaniu. Warto także zauważyć, że w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia (licencjat), uważane jest to za ukończenie studiów wyższych.

W sytuacji, gdy pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się okres zatrudnienia lub okres nauki, w zależności od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika.

W przypadku pracownika, który podejmuje pracę po raz pierwszy w roku kalendarzowym prawo do urlopu uzyskuje dopiero z upływem każdego miesiąca pracy. Urlop, jaki przysługuje pracownikowi to 1/12 wymiaru urlopu za każdy przepracowany miesiąc.

Tarcza branżowa 9.0

W związku z wciąż panującymi obostrzeniami, rząd przygotował kolejną odsłonę pomocy dla przedsiębiorców – tarcze branżową 9.0

W ramach tarczy branżowej 9.0 rząd przygotował pomoc w czterech obszarach:

-dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników (od 26 kwietnia 2021),

-dotacja na bieżące koszty działalności gospodarczej (od 26 kwietnia 2021),

-świadczenie postojowe lub ponowne świadczenie postojowe (4 maja 2021),

-zwolnienie z opłacania składek ZUS (4 maja 2021).

Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników

Z pomocy może skorzystać przedsiębiorca, który spełni łącznie warunki:

-na dzień 31 marca 2021 roku prowadził określoną działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności,

-przychód z działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego (w wybranym): miesiącu poprzednim, analogicznym miesiącu roku poprzedniego, w lutym 2020 roku, we wrześniu 2020 roku,

-do końca trzeciego kwartału 2019 roku terminowo uregulował zobowiązania podatkowe, składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy,

-który nie spełnia przesłanek do ogłoszenia upadłości,

-wobec którego nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne lub likwidacyjne.

Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników wynosi miesięcznie 2000 zł do wynagrodzenia jednego pracownika, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy. Otrzymać je można na łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, które przypadają od miesiąca złożenia wniosku.

Wnioski o przyznanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników można składać od 26 kwietnia do 30 czerwca 2021 roku do Wojewódzkiego Urzędu Pracy (WUP).

Kody PKD uprawniające do skorzystania z pomocy:

47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z,47.64.Z, 47.65.Z, 47.71.Z, 47.72.Z, 47.75.Z, 47.77.Z,49.39.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.02.Z, 96.04.Z, 96.09.Z

Dotacja na bieżące koszty działalności gospodarczej

Z dotacji można skorzystać, jeśli

-przedsiębiorca wykaże spadek przychodów z działalności w rozumieniu przepisów podatkowych w jednym z czterech możliwych okresów referencyjnych. Przychód uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku musi być niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego (w wybranym): miesiącu poprzednim, analogicznym miesiącu roku poprzedniego, w lutym 2020 roku, we wrześniu 2020 roku,

-przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą oznaczoną określonym kodem PKD. Dotacja może przysługiwać jednorazowo, dwukrotnie, czterokrotnie lub pięciokrotnie, w zależności od kodu PKD, którym była oznaczona przeważająca działalności przedsiębiorcy na dzień 31 marca 2021 roku. W limit dotacji wlicza się wszystkie wnioski z tarczy 7.0 oraz 8.0 złożone od 1 lutego 2021 r.

Dotacja nie może być udzielona mikroprzedsiębiorcy lub małemu przedsiębiorcy, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej na okres obejmujący dzień 31 marca 2021 roku. Nie podlega on zwrotowi pod warunkiem, że przedsiębiorca będzie prowadzić działalność gospodarczą przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia dotacji. Dotacja może być udzielona do wysokości 5 000 zł.

Wniosek można złożyć wyłącznie elektronicznie, od 26 kwietnia do 31 sierpnia 2021 roku do powiatowego urzędu pracy (PUP).

Kody PKD uprawniające do skorzystania z pomocy:

-jednokrotnie – 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 96.02.Z, 96.09.Z

-dwukrotnie – 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z

-trzykrotnie – 47.71.Z, 47.72.Z

-czterokrotnie – 91.02.Z

-pięciokrotnie – 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z

Świadczenie postojowe

Warunkiem uzyskania świadczenia postojowego jest:

-spadek przychodów z działalności w rozumieniu przepisów podatkowych w jednym z czterech możliwych okresów referencyjnych (do wyboru). Przychód uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku musi być niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim, w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, w lutym 2020 roku, we wrześniu 2020 roku,

-prowadzenie na dzień 31 marca 2021 r. działalności gospodarczej oznaczonej jako rodzaj przeważającej działalności kodem PKD, który uprawnia do otrzymania świadczenia. W zależności od branży postojowe będą mogli otrzymać łącznie 1-5 razy, licząc już z tymi, o które się składało wniosek od 1 lutego 2021r.,

-świadczenie postojowe lub ponowne świadczenie postojowe może otrzymać przedsiębiorca prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą, który nie posiada innego tytułu do ubezpieczeń społecznych, chyba, że podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu i z działalności gospodarczej.

Wniosek o świadczenie postojowe (RSP-DD7) można złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, najpóźniej w terminie 3 miesięcy od miesiąca (od 4 maja), w którym został zniesiony stan epidemii.

Kody PKD uprawniające do skorzystania z pomocy:

-jednokrotnie: 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 96.02.Z, 96.09.Z

-dwukrotnie – 47.71.Z, 47.72.Z, 

-czterokrotnie – 91.02.Z

-pięciokrotnie – 49.39.Z,51.10.Z,52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z

Zwolnienie ze składek ZUS

Warunkiem uzyskania zwolnienia ze składek ZUS jest:

-spadek przychodów z działalności w rozumieniu przepisów podatkowych w jednym z czterech możliwych okresów referencyjnych (do wyboru). Przychód uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku musi być niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego: w miesiącu poprzednim, w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, w lutym 2020 roku, we wrześniu 2020 roku,

-zgłoszenie przedsiębiorcy jako płatnika składek przed 1 listopada 2020 roku,

-złożenie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych za miesiąc lub miesiące wskazane we wniosku, do 30 czerwca 2021 roku.

Okres zwolnienia zależy od kodu PKD, którym była oznaczona przeważająca działalność przedsiębiorcy na dzień 31 marca 2021 roku.

Wniosek o zwolnienie (RDZ-B7) składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, najpóźniej do 30 czerwca 2021 roku (od 4 maja). 

Termin zwrotu VAT

Przy prowadzeniu działalności gospodarczej nie rzadko zdarza się, że podatnik ponosi sporo kosztów. Sytuacja taka wiązać się może z nadwyżką VATu naliczonego (z faktur kosztowych) nad należnym (z faktur przychodowych). Powstała w wyniku tego różnica może zostać przeniesiona na kolejny okres obrachunkowy lub zwrócona na konto podatnika.

Zwrot VATu ma trzy terminy:

–podstawowy termin 60 dni od dnia złożenia pliku JPK_V7.

 Przy tym terminie zwrotu nie ma znaczenia rodzaj dokonywanych zakupów (towary handlowe czy środki trwałe), ani też stawka podatkowa sprzedawanych towarów i usług. Aby jednak skorzystać z tego terminu podatnik w pliku JPK_V7 musi wykazać co najmniej opodatkowaną sprzedaż krajową towarów lub usług albo dostawę towarów lub świadczenie poza granicami kraju. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, przy podstawowym okresie zwrotu 60 dni organ podatkowy ma prawo przedłużyć termin zwrotu przy prowadzeniu czynności sprawdzających. Przedłużenie terminu zwrotu zawsze jest w formie postanowienia.

–przedłużony termin 180 dni od dnia złożenia JPK_V7.

Przedłużony termin występuje w przypadku, gdy podatnik za dany okres rozliczeniowy nie wykazał żadnej sprzedaży, a jedynie zakupy.

–skrócony termin 25 dni od dnia złożenia JPK_V7.

Prawo do starania się o zwrot na własny rachunek bankowy w tym terminie, podatnik ma jeśli spełni warunki wskazane w art. 87 ust. 6 ustawy o VAT -tj. między innymi podatnik wnioskujący o zwrot przedłoży w US potwierdzenia zapłat faktur zakupu, oraz podatnik przed złożeniem wniosku o zwrot był czynnym podatnikiem VAT przez minimum 12 miesięcy. Dodatkowo składał wszystkie deklaracje VAT. Termin ten obowiązuje również dla zwrotu podatku VAT na rachunek VAT. W przypadku takiego zwrotu nie trzeba spełniać warunków wskazanych w ww. artykule. Zwrot na rachunek VAT wiąże się także z brakiem możliwości przedłużenia terminu zwrotu przez naczelnika urzędu skarbowego.

Faktura VAT marża

Faktura VAT marża to faktura, z której mogą skorzystać podatnicy przy sprzedaży określonych towarów i usług. Jest to korzystna forma rozliczenia dla sprzedawców, ze względu na to, że VAT nie jest obliczany na podstawie całej kwoty faktury. Opodatkowaniu podlega jedynie kwota naliczonej prowizji. Na samej fakturze VAT marża nie ma kwoty podatku VAT, widnieje tam jedynie cena sprzedaży brutto. Mimo to, sprzedawca zobowiązany jest do obliczenia i odprowadzenia VAT do Urzędu Skarbowego. 

Podatnicy, którzy:

-świadczą usługi turystyczne,

-dokonują dostaw towarów używanych,

-dokonują dostaw przedmiotów kolekcjonerskich,

-dokonują dostaw antyków,

-dokonują dostaw dzieł sztuki,

mają możliwość zastosowania procedury marży przy sprzedaży. Oprócz tego, w ustawie o VAT zostały opisane warunki, jakie muszą spełniać towary i usługi, aby można je było uznać i opodatkować w procedurze marży.

Jak określono w ustawie, towar używany, aby można było do niego zastosować procedurę VAT marża, musi być nabyty od:

-osób innych niż podatnicy podatku VAT,

-podatników podatku VAT zwolnionych – jeżeli dostawa towarów była zwolniona z VAT (zwolnienia przedmiotowe – art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT lub zwolnienia ze względu na wysokość sprzedaży do 200 tys. zł),

-podatników, jeżeli dostawa tych towarów podlegała procedurze VAT-marża.

Przedsiębiorca, odprowadzając podatek VAT jedynie od naliczonej marży, nie może odliczyć podatku VAT z faktur dokumentujących zakup odsprzedawanego towaru. Natomiast podatnik, dla którego faktura VAT marża jest fakturą zakupu, nie ma możliwości odliczenia z niej kwoty VATu. Dla takiego podatnika, kwota brutto na fakturze będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu.

Podatnicy, którzy skorzystali z procedury marży, mają także obowiązek zastosowania obowiązkowych oznaczeń w ramach nowego pliku JPK_V. Faktury VAT marża muszą posiadać kody MR_T dla usług turystycznych oraz MR_UZ dla dostawy towarów używanych, towarów kolekcjonerskich, antyków i dzieł sztuki.

Zmiana rachunku bankowego na białej liście

Już od jakiegoś czasu funkcjonuje wykaz, zwany „białą listą podatników VAT”, czyli podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT. Zgodnie z obecnymi przepisami, wydatki na kwoty co najmniej 15 tysięcy złotych musza być zrealizowane na rachunek znajdujący się na wykazie. W przeciwnym wypadku podatnik między innymi nie może uznać wydatku jako kosztu podatkowego.

Jeśli podatnik prowadzi działalność, podlegającą wpisowi do CEIDG, czyli na przykład w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej wszelkie informacje odnośnie rachunku będzie mógł wykonać poprzez portal CEIDG.

Podatnicy, którzy są osobami fizycznymi niebędącymi przedsiębiorcami, natomiast prowadzącymi samodzielnie działalność gospodarczą lub wykonując działalność niepodlegającą rejestracji w CEIDG będą mogły dokonać zmian dotyczących rachunku poprzez złożenie druku NIP-7 do właściwego urzędu skarbowego.

W przypadku podmiotów wpisanych do KRS w zakresie rejestru przedsiębiorców lub rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej składany jest odrębny druk – NIP-8. Druk ten składamy do właściwego urzędu skarbowego.

Ostatnią grupą są osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej będące podatnikami, płatnikami podatków lub płatnikami ZUS, ale niepodlegający wpisowi do KRS. Osoby te mogą wykazać zmiany na druku NIP-2 składając go do właściwego urzędu skarbowego.

Zgłoszenia mogą być wystosowane nie tylko przez podatnika, ale także pełnomocnika.

Zawieszenie działalności gospodarczej

W obecnych czasach część przedsiębiorców, ze względu na wprowadzone obostrzenia, nie może prowadzić działalności gospodarczej. W takim przypadku podatnicy nie rzadko decydują się na zamknięcie swojej działalności gospodarczej, nie wiedząc, że mogą ją czasowo zawiesić.

Zawieszenie działalności gospodarczej odbywa się za pośrednictwem złożenia wniosku w CEIDG. Kolejno informacja ta zostaje przekazana do ZUS, do właściwego naczelnika urzędu skarbowego oraz do Głównego Urzędu Statystycznego. W przypadku opodatkowania działalności kartą podatkową, przedsiębiorca może zawiesić prowadzoną działalność składając wniosek do CEIDG lub zgłosić przerwę w prowadzeniu działalności naczelnikowi urzędu skarbowego.

Informacja o zawieszeniu działalności gospodarczej zostaje automatycznie przekazana do ZUS. Instytucja sama sporządza niezbędne formularze tj. wyrejestrowanie płatnika składek, wyrejestrowanie z ubezpieczeń osoby prowadzącej działalność gospodarczą oraz wyrejestrowanie z ubezpieczeń osób współpracujących oraz wyrejestrowanie zgłoszonych członków rodziny osoby ubezpieczonej – osoby prowadzącej działalności gospodarczą, osoby współpracującej. Podczas zawieszenia działalności gospodarczej podatnik nie musi opłacać składek ZUS. Jeśli jednak zawieszenie działalności odbyło się w trakcie miesiąca, wtedy podatnik zobowiązany jest zapłacić składki ZUS za dni, w których działalność była prowadzona – składkę zdrowotną opłaca się za cały miesiąc, natomiast składki społeczne proporcjonalnie do liczby dni, w których była prowadzona działalność.

Podczas zawieszenia działalności gospodarczej podatnik nie ma obowiązku opłacania podatku dochodowego, jeśli jest opodatkowany na zasadach ogólnych lub podatkiem liniowym. Podatnik jest zwolnieniowy także z opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przypadku karty podatkowej, podatnik także nie opłaca podatku. W sytuacji jednak, gdy taki przedsiębiorca zawiesza działalność w trakcie miesiąca, zobowiązany jest zmniejszyć kwotę podatku za dany miesiąc o 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień zawieszenia lub przerwy. Podczas zawieszenia działalności nie ma także obowiązku składania miesięcznych i kwartalnych deklaracji JPK_V. Jeśli jednak podatnik prowadził działalność chociaż przez jeden dzień w miesiącu to zobowiązany jest do sporządzenia i złożenia za niego deklaracji. Warto także wspomnieć, że zawieszenie działalności na co najmniej 6 miesięcy powoduje wykreślenie z rejestru podatników VAT. Po okresie zawieszenia następuje ponowna rejestracja bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego.

Podatnik, który zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę, na zasadzie powołania, wyboru, mianowania, na spółdzielczą umowę o pracę nie może zawiesić swojej działalności. Musi najpierw rozwiązać umowy z pracownikami. Nie musi jednak rozwiązywać umów zlecenie oraz umów o dzieło, by zawiesić działalność.

Mimo wielu zalet, zawieszenie działalności wiąże się też z tym, że w okresie zawieszenia podatnik nie może:

-prowadzić działalności gospodarczej

-osiągać bieżących przychodów.

Może natomiast wykonywać czynności, które pozwolą zabezpieczyć źródło przychodów i funkcjonować po wznowieniu działalności tj. na przykład zbywać własne środki trwałe i wyposażenie lub regulować zobowiązania powstałe przed zawieszeniem.

Podatnik, mimo zawieszenia działalności, ma także obowiązki:

-uczestniczenie we wszystkich postępowaniach: administracyjnych, sądowych, podatkowych, które dotyczą twojej firmy,

-wykonywanie obowiązków nakazanych przepisami,

-uczestniczenie w kontrolach,

-składanie corocznych sprawozdań finansowych,

-prowadzenie księgowości,

-opłacanie należności publiczno-prawnych.

Zawiesić działalność gospodarczą można z dowolnego powodu, przy czym zawieszenie działalności nie może trwać krócej niż 30 dni. Co ważne, po wznowieniu działalności, można ją ponownie zawiesić w dowolnym terminie.

Faktura zaliczkowa

Podatnicy nie rzadko spotykają się z fakturami zaliczkowymi. Najczęściej dzieje się tak po zapłacie części należności dla swoich kontrahentów. W takich przypadkach najczęściej zadaje się pytanie – czy faktura zaliczkowa może być kosztem, czy można odliczyć od niej VAT?

Faktura zaliczkowa to faktura wystawiona na podstawie przedpłaty dokonanej na poczet przyszłych dostaw towarów lub świadczenia usług.

Zgodnie z art. 106f ust. 1 ustawy o VAT faktura zaliczkowa zawierać powinna:

-datę wystawienia,

-kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę,

-imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy,

-numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. A,

-numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. B,

-datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b obowiązek wystawienia faktury ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury,

a także:

-otrzymaną kwotę zapłaty,

-kwotę podatku wyliczoną według określonego w ustawie wzoru.

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych oraz z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych faktury zaliczkowej nie można uznać za koszt podatkowy ze względu na to, że wystawiona jest na kwotę na poczet przyszłego zobowiązania. Faktura zaliczkowa stanowi jedynie część ceny za należne świadczenie/towar. Wpłaconą na rzecz kontrahenta zaliczkę będzie więc można uznać za koszt podatkowy dopiero w momencie wykonania świadczenia/dostarczenia towaru, co najczęściej wiąże się z wystawieniem faktury końcowej.

Możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o podatku VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą, gdy otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4. W związku z powyższym, VAT z faktury zaliczkowej można odliczyć w rozliczeniu za okres, w którym zaliczka na poczet przyszłych zakupów została faktycznie zapłacona.

Reasumując powyższe, otrzymana faktura zaliczkowa nie może być uznawana jako koszt uzyskania przychodu, natomiast można odliczyć z niej podatek VAT. Jako koszt uznać można dopiero fakturę końcową wystawioną na podstawie faktury zaliczkowej.

Ulga PIT dla młodych

PIT dla młodych obowiązuje od 1 sierpnia 2019 roku i polega na zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów podatników, którzy nie ukończyli 26 roku życia. Ulga ta ograniczona jest nie tylko wiekiem podatnika, ale także limitem kwotowym oraz źródłem uzyskania przychodów.

Z ulgi dla młodych mogą skorzystać osoby, które nie ukończyły 26. roku życia, co oznacza, że ulga przysługuje podatnikowi włącznie z dniem jego 26. urodzin.

Ponad to, ulga ograniczona jest także limitem przychodu. Zwolnieniem z podatku objęte są przychody do wysokości 85 528 zł Jeśli podatnik przekroczy wcześniej wymienioną kwotę, zobowiązany jest do zapłaty podatku od nadwyżki nad 85 528 zł w wysokości 17% podatku.

Przychody, które są zwolnione z opodatkowania to przychody:

-ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku pracy,

-z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o pdof.

A także od 1 stycznia 2021 roku przychody:

-z tytułu odbywania praktyki absolwenckiej, o której mowa w przepisach ustawy z 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich,

-z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych to jedna z najprostszych form opodatkowania. Ryczałt polega na tym, że podstawą opodatkowania jest osiągnięty przychód po uwzględnieniu przysługujących odliczeń. Przedmiotem opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych są zatem przychody z działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, w formie spółki cywilnej osób fizycznych, w formie spółki jawnej osób fizycznych, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku. Oznacza to, że przy wybraniu tej formy opodatkowania, podatnik nie może uwzględnić poniesionych kosztów uzyskania przychodu. Jest to opłacalna forma opodatkowania dla przedsiębiorców, którzy nie ponoszą znacznych kosztów związanych z prowadzeniem działalności.

Stawki ryczałtu wahają się od 2% do 17% i zależą od rodzaju wykonywanej działalności:

-17% – wolne zawody,

-15% – świadczenie usług, między innymi: pośrednictwo w sprzedaży hurtowej, usługi związane ze sportem, rozrywką i rekreacją, usługi reklamowe,

-8,5% przychodów do kwoty 100 tys. zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 tys. zł z tytułu między innymi: świadczenia usług związanych z zakwaterowaniem oraz przychodów osiągniętych w ramach umów najmu, podnajmu, poddzierżawy oraz umów o podobnym charakterze,

-10% – świadczenie usług w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek,

-8,5% – przychody między innymi ze świadczenia usług w zakresie edukacji, innych niż świadczone w ramach wolnych zawodów,

-5,5% – przychody z między innymi z działalności wytwórczej, robót budowlanych lub w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton,

-3% – przychody między innymi z działalności usługowej w zakresie handlu, z zastrzeżeniem usług opodatkowanych według stawki 17% i 15%,

-2% – przychodów ze sprzedaży produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu, przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy.

W przypadku prowadzenia działalności w ramach różnych stawek opodatkowania, ryczałt ustala się według stawki właściwej dla przychodów z każdego rodzaju działalności, pod warunkiem, że ewidencja przychodów jest prowadzona w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju. W przypadku, gdy podatnik nie prowadzi ewidencji w sposób zapewniający ustalenie przychodów dla każdego rodzaju działalności, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów. Do tej zasady jest jednak zastrzeżenie, mówiące, że jeżeli konkretna działalność jest opodatkowana stawką wyższą niż 8,5%, to stosuję się tą wyższą stawkę, czyli 17%, 15%, 10%, 12,5%.

Z tej formy opodatkowania ryczałtem skorzystać mogą:

-osoby fizyczne osiągające przychody z działalności gospodarczej,

-przedsiębiorstwo w spadku,

-spółki cywilne, których jedynymi wspólnikami są osoby fizyczne,

-spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku

-spółki jawne, których jedynymi wspólnikami są osoby fizyczne,

których przychody w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyły limitu 2 mln euro, obliczonego według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedniego. Limit ten dotyczy przychodów osiągniętych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie oraz sumy przychodów wspólników z działalności prowadzonej w formie spółki jawnej lub cywilnej.

Mimo stosunkowo niewielkich wymagań dotyczących tej formy opodatkowania, część branż (między innymi prowadzenie aptek, działalność w zakresie udzielania pożyczek pod zastaw, działalność w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych) nie może zastosować ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Nie mogą go także stosować przedsiębiorcy, którzy dokonali określonych zmian w danym roku podatkowym (osoby opłacające w tym samym roku podatek w formie karty podatkowej), oraz firmy, które świadczą usługi na rzecz byłego pracodawcy.

Mimo braku możliwości odliczenia poniesionych kosztów uzyskania przychodów, osiągnięty przychód można pomniejszyć między innymi o:

-straty podatkowe z lat ubiegłych,

-składki na ubezpieczenie społeczne,

-7,75% podstawy wymiaru składki zdrowotnej,

-wpłaty na IKZE,

-wydatki na cele rehabilitacyjne,

-wydatki na Internet do kwoty 760 zł w danym roku,

-darowizny przekazane na cele wskazane w art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

-wydatki poniesione na termomodernizacje.